Of zoiets Opoefiets Rare Jongen.

Niemand wou oorlog.

Door Kain_niaK op maandag 8 december 2014 20:10 - Reacties (10)
Categorie: Ik sla de deurdichtkunst, Views: 3.625

"Niemand wou Oorlog", riep Iedereen! "Da's gemeen", zei Iemand, "om Niemand een beetje vals te beschuldigen". "Ga je verontschuldigen!" brulde Iemand vervolgens tegen Iedereen, "voordat deze aantijgingen zich vermenigvuldigen en De Mensen Niemand gaan zien als de hoofdschuldige".

Door dit tegen-verwijt werd Iedereen met de dag onzekerder. Dit had hij niet verwacht en dus toverde hij aan het eind van de week, uit angst, een flesje vredeswijn te voorschijn. "Eerlijkheid duurt het langs", maar hij werd steeds bleker, want Iedereen die Niemand had beticht, met zijn apengezicht, had een lelijke streek bedacht.

Iedereen had namelijk heel onbetamelijk, was het was eigenlijk leeg, zijn flesje aangevuld met wat vergif. "Vergeef het mij" bood Iedereen aan Niemand zijn excuses aan, "dat ik je betichte". Maar Niemand zweeg. En toen richtte Iedereen zich naar Iemand en bood hem heel schijnheilig zijn geschenkje aan. "Want Niemand moet dood!" , en tegelijkertijd ontkurkte hij zijn flesje, "dus laten we drinken op het leven" maar Iemand vertrouwde Iedereen niet meer en was voor de zekerheid zijn beker kwijt.

"Ja-a-a-zeker ... e-e-eerlijkheid duurt het langs" stamelde Iedereen maar hij werd steeds bleker van de angst. "Het laatste wat ik wil, is dat De Mensen denken dat Niemand Oorlog wil".

"Wow", zei Iemand. "Dat Niemand Oorlog wou! Ze is namelijk al verkracht, maar Niemand heeft het dus het niet gedaan! Het was juist Vrede waar Niemand naar verlangde, aan Oorlog heeft Niemand nooit gedacht!"

De meeste Mensen zwegen vlot en hielden hun mond verbeten. Maar ze waren allemaal op het proces aanwezig. Wie had Vrede verkracht en leek Vrede niet als twee druppels van hun bloed op Oorlog? Het zaakje was uiterst verdacht. En, zo werd door Sommige van De Mensen gebezigd; "Het was een complot! " De meeste Mensen wisten echter van geen hond. En ze werden van alles wijs gemaakt. Zonder rechter of een jury was er geen gebod en waren er geen decreten. Alleen Iedereen die samen met Iemand op het podium stond. En een beetje dieper, in de schaduw van Het Doek, was ook Niemand te bespeuren, door Iedereen gelaakt en een beetje zoek, maar in zijn handen lag hun lot en zelfs hij zou het bij God niet weten.

Ze waren allemaal op het schouwspel afgekomen, Nieuws had hun naar binnen gelokt. "Komt Allen
Zien", had Nieuws geschreeuwd, "Wij Volgen Het Proces Elke Seconde Van De Klok".
Nieuws lachte vrolijk want hij had het recht van meningsuiting zich vrij hartig toegenomen.
Nieuws begon zich te schminken met sensatie. "Komt Allen Kijken", brulde hij olijk, "Voor Een Dubbeltje Op De Eerste Rij, En Alleen Hier In Theater De Wereld Goed Te Zien
En toen stonk hij nog meer te stinken en verwachte hij met zijn stank alle aandacht; "Voor Een Stuiver Een Woordje Eigen Inbreng, Voor Een Gulden Krijg Je Er Tien" en nieuws fluisterde ook nog zachtjes bedachtjes; "En als je rond die drie daar buiten kunt dartelen, om ze te ontlopen, dan kun je ons ook voor een dukaat omkopen. En wentelen wij onze woorden graag in wartalen om eens grondig de Waarheid te martelen en te verminken en zullen De Mensen in onze glamour en glitter spartelen en bitter verdrinken.


Het inzicht van De Rede, Schaamte en Zingeving, de drie die buiten stonden, had De Mensen nog geprobeerd te waarschuwen voor hun val. Maar De Rede was monddood gemaakt en Schaamte werd als een negatieve emotie gezien. En zo eindigt dit gedicht poŽtisch en profetisch maar zonder mooie rijm. En zelfs het slijm van het zwarte goud stopte met vloeien, wat over bleef was bittere gal.

De tijd van melancholische schoonheid en de vooruitgang van exponentiŽle groei was voorbij en buiten waren de vlammen van het harde vuur al te zien. En de maan was rood als bloed. Daar kwam De Dood aan op zijn witte paard. "Ze kunnen zich niet indenken dat ze allemaal binnen zitten" zei De Rede tegen De Dood, en hij wees naar binnen toe. "Maar ze zitten dus allemaal binnen". "En ze hebben hun kleren bij de ingang neer gelegd" zei Schaamte en ze wees naar een grote hoop vol vodden met hier en daar een schoen. Zingeving stond te huilen in de regen, ze voelde zich zo nutteloos want niemand geloofde meer dat zei bestond. Ze wees naar "Nieuws". "Dood", snikte ze, "laat Nieuws hier niet mee wegkomen. Hij heeft Waarheid onherkenbaar verminkt", vervolgde ze, "wij hebben het alle drie gezien, wij zijn getuige".

Dood gaf haar niet veel aandacht. "Wie denk je dat ik ben, mijn paard Rechtvaardigheid?" En hij gaf een harde ruk aan de teugels. Rechtvaardigheid steigerde op het licht geblakerde groene gras, en eventjes vormde de maan een bloedrood halo rond het pikzwarte hoofd van De Dood. Het geheel deed denken aan de Arabische Lente. De Drie waren dapper genoeg om kleur te bekennen. Maar de lafheid van De Mensen was alleen nog goed in ontkennen.

Binnen klonken de eerste krijsen al, De Mensen hadden plots Chaos in het midden van de zaal herkent. "Raak niet in paniek", klonk de stem van Iemand, "Niemand wil Paniek!"

De verwarring was compleet. Wou Niemand nu Oorlog, Vrede of Paniek? Niemand wist het zelf ook niet meer. De Mensen konden het hele verhaal niet meer rijmen. Zelfs in het ontbreken van een betekenis was geen betekenis meer te bekennen. De zelfverzonnen zingeving vloekte plots met de realiteit van wie de mens werkelijk is en wat zijn plaats op aarde inhoudt. Hier konden ze niet mee omgaan. Het ontkennen van wie ze waren werd voor het eerst onmogelijk gemaakt door de helderheid van denken die pijn met zich mee brengt. Wat irrelevant is voor de mens werd nu gedwongen zo gezien. Sommige stopte hun oren dicht en andere begonnen steeds harder te janken, te schreeuwen en te krijsen. En Iemand gaf Iemand Anders een harde klap, want hij wist zich niks anders meer te bedenken en het instinkt van de verontwaardiging dreef de reflex van de woede. Het een en ander escaleerde en zo begon het. In het midden van theater De Wereld kwam haat tot leven in de drinkfontein van De Mensen. En het water kleurde langzaam zwart. Oorlog voelde de opwinding en zijn paal kwam boven water bruisend en vol vuur tot leven. Sneller en sneller schoot zijn gedacht goed door zijn gehemelte. Dit was zijn fetish! En De Mensen konden op het gezicht van Oorlog Vrede niet meer bekennen.

Sommige van De Mensen maakte zich van De Mensen los en stormde in paniek het podium op. "WAAR IS JE BEKER!" schreeuwde ze. Maar Niemand gaf antwoord. "DAN DRINK IK WEL VAN DE FLES VAN IEDEREEN" en Sommige van De Mensen hielden de lege flessen, aangevuld met het vergif van iedereen, boven hun hoofden en de tijd vertraagde. En er kwamen druppels uit die glinsterde in de gloed van de vlammen, en langzaam op de tongen van Sommige van De Mensen vielen. En Iemand proefde een zoete smaak, de smaak van de leugen, maar in Iemand Anders voelde de druppel in zijn buik bitter aan, de smaak van de spijt. Flessen vielen. Alles liep uit de hand en de fontein zonk in het zwarte water dat nu langzaam rood kleurde. Een mengeling van gal en bloed. De flessen waren niet meer. Alle wijn was op. Bloed werd vergoten en bloed werd gedronken.

En de pijn van de vlammen deed vele doeken afvallen, en ook Het Doek viel. En even werd er terug verlangd naar die tijd toen Sommige van De Mensen nog luisterde naar De Rede, hun grenzen nog lieten bewaren door Schaamte en hunkerde naar de verhalen van Zingeving. Maar de tijd was nu volledig vervlogen en alles en Iedereen, Niemand en Iemand, Iemand Anders, en Sommige van De Mensen kwamen tot stilstand. En buiten stopte de vogels, zonder hoofdletter, heel eventjes in hun vlucht naar het zuiden. Hun vlucht om de kou van de aan stormende winter te ontvlieden. En toen vlogen ze verder en vonden, onder de maneschijn van de bloed rode maan, net als het leven hun weg. Wie kan zich herinneren welk lied ze floten? Want Sommige van De Mensen waren niet meer. Iemand Anders was vergeten de tijd te nemen om te luisteren. Iemand was al decennia doof. En Niemand was voor eeuwig verloren in niemandsland.

Melig Op-telig Met Matthijs

Door Kain_niaK op zondag 26 mei 2013 15:29 - Reacties (11)
Categorie: Ik sla de deurdichtkunst, Views: 2.623

Ahum:
Een tweetal drielingen vierde voor de vijfde keer hun verjaardag met trapezes en andere zever. Achteraf gezien negeerden de tieners elke vorm van gezond verstand, mijzelf inbegrepen. een-tweetje tussen denken en doen? Ik heb de'r tien keer iets van gezegd!
+1 voor wie hem verder helpt op te bouwen.
Andermaal een beetje prutsen met de Nederlandse taal?
Taal Tweakende mannen mogen met mij mee mediteren maar moeten mentaal met mega melige manifestaties niet raar abnormaal afhoren. Mieters! 8-)

Lichtzinnige reflecties

Door Kain_niaK op dinsdag 14 mei 2013 07:16 - Reacties (2)
Categorie: Ik sla de deurdichtkunst, Views: 1.661

Wat ik dus even zeggen wou
is dat zonder jou
ik niet helemaal mezelf ben.
Ik ken natuurlijk
het licht uit doen als je je verveeld.
Wat sta je me daar nu uit te lachen?
Jij lelijk spiegelbeeld ...

Goed :(
Dan draaien we het om!
Zonder mij ben jij helemaal niets
Schaduw kan mij tenminste nog volgen
op de fiets
Maar jij, jij haalt alles door de war!
Link wordt rechts en boven wordt onder ... hey wacht eens even ...
Nu ben ik doodserieus!
Waarom verwissel jij wel mijn twee handen maar niet
mijn tenen en mijn neus :?



http://tweakers.net/ext/f/JRDhqts5EnV67wJXe2ZRpgaW/full.png

Kleven en laten kleven.

Door Kain_niaK op woensdag 9 mei 2012 21:56 - Reacties (9)
Categorie: Ik sla de deurdichtkunst, Views: 3.234

Eerst een paar voor de voor de computernerds (ben er zelf eentje :+ )

Microscheepje
Hij bootte zijn electronische scheepje en hees de microsoft vlag

Gewoon /dev/null.
Gewoon dood dacht hij, en hij sloeg zichzelf op in /dev/null


Vrije plaatsing leestekens.
Diepzinnig dacht hij maar ik zit al in de put

stoel noch tafelpoot
Hij zag zichzelf niet meer zitten maar hij stond dan ook al een tijdje op een stoel te wachten

Tegen de verwachting in
Hij heette niet pipo, maar hij was wel een clown


Het kleven.
Het kleven gaat niet over rozen
maar over lijm.
Het kleven is soms zwaar
en dan valt het gewoon.
Het kleven is niet altijd leuk
want je handen worden er zo smerig van.

Tijdens het kleven moet je niet bij de plakken blijven zitten.


Trekt weer op niet veel, maar ik amuseer mij er kinderlijk mee.
Ik ben nochtans al oud. :+ 8)7

Sla de draak uit de dichter-gedichten.

Door Kain_niaK op dinsdag 17 april 2012 19:03 - Reacties (13)
Categorie: Ik sla de deurdichtkunst, Views: 2.741

Slechte titel x
Slechte gedichten x
Verder bloggen terwijl je ieder belooft dat je zou stoppen x

4 lettertjes om draaien in mijn nick, het was te makkelijk om het te laten.
Dus bij deze.
Maar wees gerust ik blog nog wel eens een epistel over de schaaktheorieŽn van de Apostel Paulus of de vingercontrabasjes van de zus van de moeder van Einstein.

In de war
Waarom waaroms voorwaarts waardoors
waait het water de afgrond in?
Hoezo zover verstrooit?

Twijfelbaarheid
Wat scheelt er aan mijn twijfelbaarheid?
Twijfel ik hier en daar een beetje twijfelbaar?

Breekbare liefde
Zij was een beetje te klein en hij te groot.
"krak" en de liefde was dood.

Wilde romantiek
Een meisje en een jongen.
Een wildebras en een dromerstiep
Hij werd wild van haar en zij was het al.

Niet van mezelf
Dit is niet van mezelf
Het gaat alleen door me heen.
Sommige dagen vlotter en anders een voor een.
Soms ga ik alleen of gaat er een krantje mee.
En soms heb ik overal schijt aan en verstop ik de WC.