Mijn vroegste jaren

Door Kain_niaK op dinsdag 5 augustus 2014 20:19 - Reacties (0)
Categorie: Controversieel, Views: 1.438

Ik ben geboren uit gemiddelde moslimouders in een gemiddeld islamitisch land om een leven te gaan leiden en dingen te doen die niet uitzonderlijk waren voor een willekeurige in de islam verdwaalde halve blinde, om me heen meppend, schoppend, duwend en biggend net als de andere moslims. Ik viel op mijn knieën om gebeden te zeggen waarin woorden voorkwamen die ik begreep en nam deel aan activiteiten zoals met de geit, die ik langzaam de keel afsneed terwijl mijn ouders haar op de vloer drukten tegen het spartelen. Mijn zuster, thuis de enige jonger dan ik, was nog te klein om mee te helpen en ik met al mijn oudere broers kende het gevoel bazen boven me te hebben. Zij vroeg aan mij of ze naar buiten mocht, ik vroeg het aan de volgende enzovoort helemaal tot aan mijn oudste broer van vijfentwintig,die het mijn vader vroeg.

Toen ik een jaar of twaalf was, kocht mijn vader, een echte He-Man, het luchtdrukpistool voor me waarom ik al zo lang vroeg. Ik ging ermee oefenen en na een ritje door de omliggende dorpen, waar de kinderen met me meeliepen, kwam ik thuis met een hele tros mussen, kraaien, eekhoorns en hagedissen aan een touw achter mijn fiets aan. Mijn pistool was beter dan dat van mijn vriendjes, maar toch niet krachtig genoeg om wilde katten en honden te doden.Wel kon je zo'n kat een hoge luchtsprong laten maken of de hond hard laten janken, tot vermaak van de buurt die lachend stond toe te kijken. Daarna kreeg ik van mijn vader een compliment voor mijn trefzekerheid, maar van mijn moeder een poedelprijs: een paar draaien om mijn oren omdat ik mijn kleren vuil had gemaakt. Ze had niet zo moeilijk hoeven doen, want we hadden een wasvrouw en die kreeg niet eens iedere dag met de stok als ze niet goed waste.


Op school braken ze menig rietje op mijn knokkels, en thuis misschien nog meer, tot mijn vader er op een dag achter kwam dat ik had geprobeerd te roken en hij me zo erg wilde straffen dat hij iemand anders inhuurde voor het extra pak slaag. Maar waar klaag ik over? Mijn buurjongen hoorde mij niet vier huizen ver schreeuwen zoals ik hem, toen hij slaag kreeg voor het stelen van vlees uit de pan. En ook had ik het minder zwaar dan die christenman die in zichzelf Engels liep te spreken, wat de kinderen zo amusant vonden dat ze hem met stenen gooiden waar hij maar ging. Hij bloedde altijd, niet ik. Maar aan de andere kant was hij maar een van de vele uitzonderingen zoals kreupelen, mongolen en blinden, die het allemaal moesten ontgelden. De gemeente, die tot taak had de zwerfhonden op te pakken, had geen stenen nodig. Toegerust met zware ijzeren klemmen die eruit zagen als ijstangen omsingelden de hondenvangers zo'n hond. Eén besloop hem van achteren en sloeg dan met een snelle beweging de klem in zijn heupen. Het gillen van de hond was amusant, maar niet verwonderlijk, want die hond vroeg zich af wat hij toch had misdaan om zo'n lot te verdienen. Dan werd hij over straat gesleurd, met een rood spoor achter zich aan, en op een vrachtauto gegooid waar al een stapel collega's van hem lag, en voort ging het, naar waar ze een eind zouden maken aan zijn hondenleven. Honden die bezig waren met de geslachtsgemeenschap en dus aan elkaar vast zaten, kwamen zelden aan deze gezellige rit toe: zij werden aan de mannen, vrouwen en kinderen van de buurt overgelaten, die het schouwspel zo stuitend vonden dat ze de honden gewoon met stokken de hersens insloegen. Hoeveel meelij kan een jankende hond verwachten van een volk dat het net zo druk met janken heeft? Een keer op een zondagmiddag, als ik me goed herinner, zat ik op een stoel naast mijn zusje en mijn moeder, omringd door driehonderd andere zittende mensen, die allemaal huilden. Een kind, zijn moeders enige, was omgekomen bij een auto-ongeluk, ten aanschouwen van nog meer huilende mensen in nog dertig andere bioscopen in de stad. Intussen stond de intercity-trein op het punt te vertrekken en aan tranen geen gebrek: het hele station huilde. Niet onvoorstelbaar, er gingen beminden vertrekken, soms voor wel drie maanden. Zeker, er reden treinen, net zoals er wegen en auto's waren, en ik was ongeveer tien jaar toen ik leerde fietsen, vaart kreeg op een helling, de macht over het stuur verloor en tegen een voetganger opreed, zodat we allebei kwamen te vallen. Het moet de aanblik van mijn bloed zijn geweest die hem al na een paar klappen deed ophouden, en dan was dit nog maar een peulenschil vergeleken bij de aanrijdingen, waarbij minder botten werden gebroken dan bij de ruzies tussen de chauffeurs. Het enige soort ongelukken met ernstige gevolgen waren frontale botsingen tussen bussen op de smalle, stoffige wegen, waar geen van beide chauffeurs zich wilde laten kennen door als eerste uit te wijken. Met een van de bussen die hun bestemming bereikten, kwam eens een neef logeren voor de duur van de vakantie. Hij bezat occulte krachten, zei hij, en soms raakte zijn lichaam bezeten en ging hij uit zijn bol en begon te spartelen.

Al na een paar dagen was het zover en zagen we hem op spijkers kauwen en bloeden. Een weekje later werd onze zuster bedreigd door dezelfde geest, die liever háár ziel wilde bezitten, zei hij, en hij vroeg ons te bidden en alle deuren te bewaken terwijl hij haar bewaakte. Die nacht probeerde hij haar in bed te krijgen, en dat was het eind van zijn vakantie. Mijn vakantie eindigde ook eens abrupt, en haast voorgoed. Toen ik op een dag met schoenen aan door een steegje liep zonder te merken dat het een moskee was, greep een grote hand me bij mijn kraag en voor ik het wist stonden er dertig mannen om me heen die me stijf vasthielden onder een boom, tot een van hen zou terug komen met een touw dat als strop kon dienen. Ik bofte dat er toevallig een rijke vriend van me voorbijkwam, die ze waarschuwde me te laten gaan, anders zou hij de politie sturen om hun huis in de as te leggen. En zo ging er weer een dag voorbij.


Uit De Ondergang van Nederland door Mohammed Rasoel. Pagina 4 en 5.

Zie ook Kain_niaK en de output van zijn kop: Ik MOET over dit boek bloggen!

Volgende: Belgische Hackers stelen 3,6 miljard passworden. 08-'14 Belgische Hackers stelen 3,6 miljard passworden.
Volgende: Drone & Vogels 08-'14 Drone & Vogels

Reacties

Er zijn nog geen reacties op deze post


Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Via deze link kun je inloggen als je al geregistreerd bent. Indien je nog geen account hebt kun je er hier één aanmaken.