"Ik wist niet waarom" - kortverhaal

Door Kain_niaK op zondag 24 februari 2013 19:16 - Reacties (7)
Categorie: Proza, Views: 1.829

Open eerst deze links in aparte tabbladen.
eerste, tweede ,laatste

Mooi :) , en nu verder lezen.

"Ik wist niet waarom" door kain_niak.

Het regende, ik deed een sprintje naar de deur, opende hem, en wandelde op mijn gemak het restaurant in. Ik had behoefte aan wat stilte, om rustig mijn boek te lezen, wat lekkers te eten en weg te dromen bij de muziek op mijn mp3 speler.

De serveerster gaf me een plaats die niet in een hoekje lag, waar ik normaal het liefste zit, maar het restaurant zag er stil genoeg uit dus het maakte niet zo veel uit. En het plaatsje was dicht bij een open haard, een warm en gezellig plekje, precies waar ik zo van hou.
Ik bestelde meteen en begon te lezen. Er was niet zo veel achtergrond geluid dus ik kon me prima concentreren op mijn boek, ook zonder mij af te sluiten van elk geluid, maar ik zette toch wat jazz op. Na een tijdje kreeg ik mijn maaltijd, ik zei een kort gebed, keek op - en daar wandelde ze naar binnen. Een klein gezin. Een normaal uitziende man in de 40 en een tengere vrouw die er zeker 5 jaar jonger uitzag. En ze hadden een kleine jongen met witbrood haar en heldere blauwe ogen, misschien 7 of 8 jaar oud. Op het moment dat ik naar het kind keek hadden we oogcontact.

Precies dan gebeurde er iets met mij. De tijd stond niet stil of vertraagde, er was geen explosie van openbaring in mijn brein, zelfde de muziek speelde gewoon verder. Elk aspect van mijn gedachten was kalm. Maar het was alsof er een sluier, die heel mijn leven over mijn geheugen had gezeten, nu weggenomen was.

Ik kende dit kind, dit kind ... dat was ik.

Ik wist dat ik het was maar ik wist niet waarom of hoe, of wat er in hemelsnaam aan de hand was.
Maar ik was niet in de war of van slag. Mijn gedachten waren scherp en helder. Het gezin ging zitten en een paar minuten later, zonder iets te zeggen, schoof de jongen van zijn stoel en hij liep naar mij toe. Zijn ouders hadden het niet eens door, het was alsof ze plots helemaal vergeten waren dat hun zoon zelfs maar bestond.

Daar was de kleine man, staande aan het andere eind van mijn tafel. Hij keek me doordringend aan met zijn blauwe ogen, mijn blauwe ogen. Zijn hoofd kwam nauwelijks boven mijn tafel uit.

Ik haalde doelbewust mijn oordopjes uit mijn oren. Ik hoorde de jazzmuziek nog zachtjes spelen, en ook onweer ver, ver op de achtergrond. Het begon opeens harder te regenen. Hij keek me nog steeds aan.

"Jij bent mij, is het niet?, vroeg hij aarzelend.
"Ja."

"Waarom?"
"Het word me langzaam duidelijk. Hoe lang ben jij al bewust?" was mijn vraag.

"Ik heb het altijd ergens geweten, maar nog nooit zo als nu"
Hij ging verder: "Ben jij van de toekomst of ben ik dat?"
"Zo werkt het niet, we delen allemaal een kern van dezelfde ziel maar we ontmoeten elkaar normaal nooit."

"Wij zijn velen?"
"Wij zijn velen en veel meer, verspreid over ruimte en tijd."

"Hoe weet je dat?"
"Ik weet het nog maar net, en het is waar, en jij weet ook dat het waar is", ging ik verder.

"Ja" knikte hij en hij keek zo droevig.
"Hoe kan iemand me hier begrijpen?" vroeg hij terwijl hij zijn best deed niet te huilen.
"We zijn niet hier om begrepen te worden, we zijn hier om te begrijpen."

"Maar ik ben zo eenzaam ... wil jij niet bij me blijven?"
"Dat kan niet, en wat hier nu met ons gebeurt is gevaarlijk voor de stabiliteit van deze wereld. We zullen elkaar nooit meer zien." zei ik.

"En God?" vroeg hij.
"Hij is niet zoals zij, hij is maar een programma, gebonden aan de onbreekbare wetten en regels van zijn programmatie, zonder bewustzijn" luide mijn antwoord.

"Wat zijn zij?
"Dat is wat we moeten uitzoeken, waarom ze zo in conflict met hunzelf en hun omgeving zijn dat het onmogelijk lijkt dat ze naast elkaar kunnen bestaan in welke realiteit dan ook, zelfs in deze, maar ze doen het en soms, soms raken ze in balans."

"En we moeten ze helpen, om tevredenheid te vinden, zodat ze kunnen gaan liefhebben wat ze zijn, waar ze zijn, hoe ze zijn, en waarom ze zijn." spraken we beide in koor, met een zachte en vastberaden stem.

De jongen draaide zich plots om en zat weer naast zijn ouders alsof ons gesprek nooit had plaatsgevonden, alsof hij de tafel nooit had verlaten. Ik was niet in de war.
Ik at de rest van mijn eten op, betaalde, en wandelde naar buiten.
Toen ik de koude wind en de warme zonnestralen op mijn gezicht voelde vergat ik alles was er net gebeurd was en er tekende zich een glimlach op mijn gezicht af ...maar ik wist niet waarom.


.

Volgende: Oh bitcoin koers wat doen je nou? 04-'13 Oh bitcoin koers wat doen je nou?
Volgende: Puzzel 2: Wit aan zet, mat in 2 02-'13 Puzzel 2: Wit aan zet, mat in 2

Reacties


Door Tweakers user mesa57, maandag 25 februari 2013 12:58

Beetje Fringe achtig :)


Door Tweakers user -RetroX-, dinsdag 26 februari 2013 11:44

onze eigen polder-asimov ! Mooi stukje werk.

Door Tweakers user mauritso, maandag 18 maart 2013 00:23

Geweldig, een glimlach op mijn gezicht vanaf het moment dat ik de eerste tab opende, mooie manier om de juiste sfeer te creŽren.


Door mobile, donderdag 16 januari 2014 07:28

Stellar work there everyone. I'll keep on reading.

Door abilify discount, zaterdag 18 januari 2014 23:25

My hat is off to your astute command over this topic-bravo!

Reactie formulier
(verplicht)
(verplicht, maar wordt niet getoond)
(optioneel)

Voer de code van onderstaand anti-spam plaatje in: