Puzzel 4: Zwart aan zet, mat in 6

Door Kain_niaK op donderdag 15 januari 2015 07:30 - Reacties (10)
Categorie: Het schaakspel, Views: 1.408

Laatste schaakpuzzel was van meer dan een jaar geleden. Dus hier nog eentje!
http://i.imgur.com/sSCBagr.png?3

Zwart is aan zet en we zoeken een mat in 6 zetten.
Moeilijkheidsgraad: makkelijk
Niet in de comments kijken voor je de oplossing zelf hebt gevonden!
Succes :)

One hash collision

Door Kain_niaK op donderdag 01 januari 2015 03:08 - Reacties (8)
Categorie: De deur zwaait openkunst., Views: 2.542

Three private keys for Iceland on the edge of the atlas,
Seven for the Dutch who live lower than the sea,
Nine for the Bankers in Brussels who live in towers of glass,
One for the cunning Satoshi, who is he?
In the Silk of the Web on the rhythm of quartz glass.
One hash collision to rule all, one hash collision to find all,
One hash collision to bring all bitcoins to /dev/null and unbind them

In the Silk of the Web on the rhythm of quartz glass.

Break me niet-beat!

Door Kain_niaK op zondag 28 december 2014 12:56 - Reacties (7)
Categorie: Muziek, Views: 1.746

Tussendoortje




http://i.imgur.com/knA5C.gif

Niemand wou oorlog (muzikale versie)

Door Kain_niaK op zaterdag 13 december 2014 01:33 - Reacties (12)
Categorie: Muziek, Views: 3.332

Door Kain_niaK, de huisnar; als schizofreen ben ik nooit alleen.



"Niemand wou Oorlog", riep Iedereen! "Da's gemeen", zei Iemand, "om Niemand een beetje vals te beschuldigen". "Ga je verontschuldigen!" brulde Iemand vervolgens tegen Iedereen, "voor deze aantijgingen zich vermenigvuldigen en De Mensen Niemand gaan zien als de hoofdschuldige".

Door dit tegen-verwijt werd Iedereen met de dag onzekerder. Dit had hij niet verwacht en dus toverde hij aan het eind van de week, uit angst, een flesje vredeswijn te voorschijn. "Eerlijkheid duurt het langs", maar hij werd steeds bleker, want Iedereen die Niemand had beticht, met zijn apengezicht, had een lelijke streek bedacht.

Iedereen had namelijk heel onbetamelijk, was het was eigenlijk leeg, zijn flesje aangevuld met wat vergif. "Vergeef het mij" bood Iedereen aan Niemand zijn excuses aan, "dat ik je betichte". Maar Niemand zweeg. En toen richtte Iedereen zich naar Iemand en bood hem heel schijnheilig zijn geschenkje aan. "Want Niemand moet dood!" , en tegelijkertijd ontkurkte hij zijn flesje, "dus laten we drinken op het leven" maar Iemand vertrouwde Iedereen niet meer en was voor de zekerheid zijn beker kwijt.

"Ja-a-a-zeker ... e-e-eerlijkheid duurt het langs" stamelde Iedereen maar hij werd steeds bleker van de angst. "Het laatste wat ik wil, is dat De Mensen denken dat Niemand Oorlog wil".
"Wow", zei Iemand. "Dat Niemand Oorlog wou! Ze is namelijk al verkracht, maar Niemand heeft het dus het niet gedaan! Het was juist Vrede waar Niemand naar verlangde, aan Oorlog heeft Niemand nooit gedacht!"

De meeste Mensen zwegen vlot en hielden hun mond verbeten. Maar ze waren allemaal op het proces aanwezig. Wie had Vrede verkracht en leek Vrede niet als twee druppels van hun bloed op Oorlog? Het zaakje was uiterst verdacht. En, zo werd door Sommige van De Mensen gebezigd; "Het was een complot! " De meeste Mensen wisten echter van geen hond. En ze werden van alles wijs gemaakt. Zonder rechter of een jury was er geen gebod en waren er geen decreten. Alleen Iedereen die samen met Iemand op het podium stond. En een beetje dieper, in de schaduw van Het Doek, was ook Niemand te bespeuren, door Iedereen gelaakt en een beetje zoek, maar in zijn handen lag hun lot en zelfs hij zou het bij God niet weten.

Ze waren allemaal op het schouwspel afgekomen, Nieuws had hun naar binnen gelokt. "Komt Allen Zien", had Nieuws geschreeuwd, "Wij Volgen Het Proces Elke Seconde Van De Klok". Nieuws lachte vrolijk want hij had het recht van meningsuiting zich vrij hartig toegenomen.
Nieuws begon zich te schminken met sensatie.
"Komt Allen Kijken", brulde hij olijk, "Voor Een Dubbeltje Op De Eerste Rij, En Alleen Hier In Theater De Wereld Goed Te Zien
En toen stonk hij nog meer te stinken en verwachtte hij met zijn stank alle aandacht; "Voor Een Stuiver Een Woordje Eigen Inbreng, Voor Een Gulden Krijg Je Er Tien" en Nieuws fluisterde ook nog zachtjes bedachtjes; "En als je rond die drie daar buiten kunt dartelen, om ze te ontlopen, dan kun je ons ook voor een dukaat omkopen. En wentelen wij onze woorden graag in wartalen om eens grondig de Waarheid te martelen en te verminken en zullen De Mensen in onze glamour en glitter spartelen en bitter verdrinken.


Het inzicht van De Rede, Schaamte en Zingeving, de drie die buiten stonden, had De Mensen nog geprobeerd te waarschuwen voor hun val. Maar De Rede was monddood gemaakt en Schaamte werd als een negatieve emotie gezien. En zo eindigt dit gedicht poŽtisch en profetisch maar zonder mooie rijm. En zelfs het slijm van het zwarte goud stopte met vloeien, wat over bleef, ... was bittere gal.

De tijd van melancholische schoonheid en de vooruitgang van exponentiŽle groei was voorbij en buiten waren de vlammen van het harde vuur al te zien. En de maan was rood als bloed. Daar kwam Dood aan op zijn witte paard. "Ze kunnen zich niet indenken dat ze allemaal binnen zitten" zei De Rede tegen De Dood, en hij wees naar binnen toe. "Maar ze zitten dus allemaal binnen". "En ze hebben hun kleren bij de ingang neergelegd" zei Schaamte en ze wees naar een grote hoop vol vodden met hier en daar een schoen. Zingeving stond te huilen in de regen, ze voelde zich zo nutteloos want niemand geloofde meer dat zei bestond. Ze wees naar "Nieuws". "Dood", snikte ze, "laat Nieuws hier niet mee wegkomen. Hij heeft Waarheid onherkenbaar verminkt", vervolgde ze, "wij hebben het alle drie gezien, wij zijn getuige".

Dood gaf haar niet veel aandacht. "Wie denk je dat ik ben, mijn paard Rechtvaardigheid?" En hij gaf een harde ruk aan de teugels. Rechtvaardigheid steigerde op het licht geblakerde groene gras, en eventjes vormde de maan een bloedrood halo rond het pikzwarte hoofd van De Dood. Het geheel deed denken aan de Arabische Lente. De Drie waren dapper genoeg om kleur te bekennen. Maar de lafheid van De Mensen was alleen nog goed in ontkennen.

Binnen klonken de eerste krijsen al, De Mensen hadden plots Chaos in het midden van de zaal herkend. "Raak niet in paniek", klonk de stem van Iemand, "Niemand wil Paniek!"

De verwarring was compleet. Wou Niemand nu Oorlog, Vrede of Paniek? Niemand wist het zelf ook niet meer. De Mensen konden het hele verhaal niet meer rijmen. Zelfs in het ontbreken van een betekenis was geen betekenis meer te bekennen. De zelfverzonnen zingeving vloekte plots met de realiteit van wie de mens werkelijk is en wat zijn plaats op aarde inhoudt.


Hier konden ze niet mee omgaan. Het ontkennen van wie ze waren werd voor het eerst onmogelijk gemaakt door de helderheid van denken die pijn met zich meebrengt. Wat irrelevant is voor de mens werd nu gedwongen zo gezien. Sommige stopte hun oren dicht en andere begonnen steeds harder te janken, te schreeuwen en te krijsen. En Iemand gaf Iemand Anders een harde klap, want hij wist zich niks anders meer te bedenken en het instinct van de verontwaardiging dreef de reflex van de woede. Het een en ander escaleerde en zo begon het. In het midden van theater De Wereld kwam haat tot leven in de drinkfontein van De Mensen. En het water kleurde langzaam zwart. Oorlog voelde de opwinding en zijn paal kwam boven water bruisend en vol vuur tot leven. Sneller en sneller schoot zijn gedacht goed door zijn gehemelte. Dit was zijn fetisj! En De Mensen konden op het gezicht van Oorlog Vrede niet meer bekennen.

Sommige van De Mensen maakte zich van De Mensen los en stormde in paniek het podium op. "WAAR IS JE BEKER!" schreeuwde ze. Maar Niemand gaf antwoord. "DAN DRINK IK WEL VAN DE FLES VAN IEDEREEN" en Sommige van De Mensen hielden de lege flessen, aangevuld met het vergif van Iedereen, boven hun hoofden ... en de tijd vertraagde.

En er kwamen druppels uit die glinsterde in de gloed van de vlammen, en langzaam op de tongen van Sommige van De Mensen vielen. En Iemand proefde een zoete smaak, de smaak van de leugen, maar in Iemand Anders voelde de druppel in zijn buik bitter aan, de smaak van de spijt. Flessen vielen. Alles liep uit de hand en de fontein zonk in het zwarte water dat nu langzaam rood kleurde. Een mengeling van gal en bloed. De flessen waren niet meer. Alle wijn was op. Bloed werd vergoten en bloed werd gedronken.

En de pijn van de vlammen deed vele doeken afvallen, en ook Het Doek viel. En even werd er terug verlangd naar die tijd toen Sommige van De Mensen nog luisterden naar De Rede, hun grenzen nog lieten bewaren door Schaamte en hunkerden naar de verhalen van Zingeving. Maar die tijd was nu volledig vervlogen en alles en Iedereen, Niemand en Iemand, Iemand Anders, en Sommige van De Mensen kwamen tot stilstand. En buiten stopten de vogels, zonder hoofdletter, heel eventjes in hun vlucht naar het zuiden. Hun vlucht om de kou van de aanstormende winter te ontvlieden. En toen vlogen ze verder en vonden, onder de maneschijn van de bloedrode maan, net als het leven hun weg. Wie kan zich herinneren welk lied ze floten? Want Sommige van De Mensen waren niet meer. Iemand Anders was vergeten de tijd te nemen om te luisteren. Iemand was al decennia doof. En Niemand was voor eeuwig verloren in niemandsland.

Niemand wou oorlog.

Door Kain_niaK op maandag 08 december 2014 20:10 - Reacties (10)
Categorie: Ik sla de deurdichtkunst, Views: 2.985

"Niemand wou Oorlog", riep Iedereen! "Da's gemeen", zei Iemand, "om Niemand een beetje vals te beschuldigen". "Ga je verontschuldigen!" brulde Iemand vervolgens tegen Iedereen, "voordat deze aantijgingen zich vermenigvuldigen en De Mensen Niemand gaan zien als de hoofdschuldige".

Door dit tegen-verwijt werd Iedereen met de dag onzekerder. Dit had hij niet verwacht en dus toverde hij aan het eind van de week, uit angst, een flesje vredeswijn te voorschijn. "Eerlijkheid duurt het langs", maar hij werd steeds bleker, want Iedereen die Niemand had beticht, met zijn apengezicht, had een lelijke streek bedacht.

Iedereen had namelijk heel onbetamelijk, was het was eigenlijk leeg, zijn flesje aangevuld met wat vergif. "Vergeef het mij" bood Iedereen aan Niemand zijn excuses aan, "dat ik je betichte". Maar Niemand zweeg. En toen richtte Iedereen zich naar Iemand en bood hem heel schijnheilig zijn geschenkje aan. "Want Niemand moet dood!" , en tegelijkertijd ontkurkte hij zijn flesje, "dus laten we drinken op het leven" maar Iemand vertrouwde Iedereen niet meer en was voor de zekerheid zijn beker kwijt.

"Ja-a-a-zeker ... e-e-eerlijkheid duurt het langs" stamelde Iedereen maar hij werd steeds bleker van de angst. "Het laatste wat ik wil, is dat De Mensen denken dat Niemand Oorlog wil".

"Wow", zei Iemand. "Dat Niemand Oorlog wou! Ze is namelijk al verkracht, maar Niemand heeft het dus het niet gedaan! Het was juist Vrede waar Niemand naar verlangde, aan Oorlog heeft Niemand nooit gedacht!"

De meeste Mensen zwegen vlot en hielden hun mond verbeten. Maar ze waren allemaal op het proces aanwezig. Wie had Vrede verkracht en leek Vrede niet als twee druppels van hun bloed op Oorlog? Het zaakje was uiterst verdacht. En, zo werd door Sommige van De Mensen gebezigd; "Het was een complot! " De meeste Mensen wisten echter van geen hond. En ze werden van alles wijs gemaakt. Zonder rechter of een jury was er geen gebod en waren er geen decreten. Alleen Iedereen die samen met Iemand op het podium stond. En een beetje dieper, in de schaduw van Het Doek, was ook Niemand te bespeuren, door Iedereen gelaakt en een beetje zoek, maar in zijn handen lag hun lot en zelfs hij zou het bij God niet weten.

Ze waren allemaal op het schouwspel afgekomen, Nieuws had hun naar binnen gelokt. "Komt Allen
Zien", had Nieuws geschreeuwd, "Wij Volgen Het Proces Elke Seconde Van De Klok".
Nieuws lachte vrolijk want hij had het recht van meningsuiting zich vrij hartig toegenomen.
Nieuws begon zich te schminken met sensatie. "Komt Allen Kijken", brulde hij olijk, "Voor Een Dubbeltje Op De Eerste Rij, En Alleen Hier In Theater De Wereld Goed Te Zien
En toen stonk hij nog meer te stinken en verwachte hij met zijn stank alle aandacht; "Voor Een Stuiver Een Woordje Eigen Inbreng, Voor Een Gulden Krijg Je Er Tien" en nieuws fluisterde ook nog zachtjes bedachtjes; "En als je rond die drie daar buiten kunt dartelen, om ze te ontlopen, dan kun je ons ook voor een dukaat omkopen. En wentelen wij onze woorden graag in wartalen om eens grondig de Waarheid te martelen en te verminken en zullen De Mensen in onze glamour en glitter spartelen en bitter verdrinken.


Het inzicht van De Rede, Schaamte en Zingeving, de drie die buiten stonden, had De Mensen nog geprobeerd te waarschuwen voor hun val. Maar De Rede was monddood gemaakt en Schaamte werd als een negatieve emotie gezien. En zo eindigt dit gedicht poŽtisch en profetisch maar zonder mooie rijm. En zelfs het slijm van het zwarte goud stopte met vloeien, wat over bleef was bittere gal.

De tijd van melancholische schoonheid en de vooruitgang van exponentiŽle groei was voorbij en buiten waren de vlammen van het harde vuur al te zien. En de maan was rood als bloed. Daar kwam De Dood aan op zijn witte paard. "Ze kunnen zich niet indenken dat ze allemaal binnen zitten" zei De Rede tegen De Dood, en hij wees naar binnen toe. "Maar ze zitten dus allemaal binnen". "En ze hebben hun kleren bij de ingang neer gelegd" zei Schaamte en ze wees naar een grote hoop vol vodden met hier en daar een schoen. Zingeving stond te huilen in de regen, ze voelde zich zo nutteloos want niemand geloofde meer dat zei bestond. Ze wees naar "Nieuws". "Dood", snikte ze, "laat Nieuws hier niet mee wegkomen. Hij heeft Waarheid onherkenbaar verminkt", vervolgde ze, "wij hebben het alle drie gezien, wij zijn getuige".

Dood gaf haar niet veel aandacht. "Wie denk je dat ik ben, mijn paard Rechtvaardigheid?" En hij gaf een harde ruk aan de teugels. Rechtvaardigheid steigerde op het licht geblakerde groene gras, en eventjes vormde de maan een bloedrood halo rond het pikzwarte hoofd van De Dood. Het geheel deed denken aan de Arabische Lente. De Drie waren dapper genoeg om kleur te bekennen. Maar de lafheid van De Mensen was alleen nog goed in ontkennen.

Binnen klonken de eerste krijsen al, De Mensen hadden plots Chaos in het midden van de zaal herkent. "Raak niet in paniek", klonk de stem van Iemand, "Niemand wil Paniek!"

De verwarring was compleet. Wou Niemand nu Oorlog, Vrede of Paniek? Niemand wist het zelf ook niet meer. De Mensen konden het hele verhaal niet meer rijmen. Zelfs in het ontbreken van een betekenis was geen betekenis meer te bekennen. De zelfverzonnen zingeving vloekte plots met de realiteit van wie de mens werkelijk is en wat zijn plaats op aarde inhoudt. Hier konden ze niet mee omgaan. Het ontkennen van wie ze waren werd voor het eerst onmogelijk gemaakt door de helderheid van denken die pijn met zich mee brengt. Wat irrelevant is voor de mens werd nu gedwongen zo gezien. Sommige stopte hun oren dicht en andere begonnen steeds harder te janken, te schreeuwen en te krijsen. En Iemand gaf Iemand Anders een harde klap, want hij wist zich niks anders meer te bedenken en het instinkt van de verontwaardiging dreef de reflex van de woede. Het een en ander escaleerde en zo begon het. In het midden van theater De Wereld kwam haat tot leven in de drinkfontein van De Mensen. En het water kleurde langzaam zwart. Oorlog voelde de opwinding en zijn paal kwam boven water bruisend en vol vuur tot leven. Sneller en sneller schoot zijn gedacht goed door zijn gehemelte. Dit was zijn fetish! En De Mensen konden op het gezicht van Oorlog Vrede niet meer bekennen.

Sommige van De Mensen maakte zich van De Mensen los en stormde in paniek het podium op. "WAAR IS JE BEKER!" schreeuwde ze. Maar Niemand gaf antwoord. "DAN DRINK IK WEL VAN DE FLES VAN IEDEREEN" en Sommige van De Mensen hielden de lege flessen, aangevuld met het vergif van iedereen, boven hun hoofden en de tijd vertraagde. En er kwamen druppels uit die glinsterde in de gloed van de vlammen, en langzaam op de tongen van Sommige van De Mensen vielen. En Iemand proefde een zoete smaak, de smaak van de leugen, maar in Iemand Anders voelde de druppel in zijn buik bitter aan, de smaak van de spijt. Flessen vielen. Alles liep uit de hand en de fontein zonk in het zwarte water dat nu langzaam rood kleurde. Een mengeling van gal en bloed. De flessen waren niet meer. Alle wijn was op. Bloed werd vergoten en bloed werd gedronken.

En de pijn van de vlammen deed vele doeken afvallen, en ook Het Doek viel. En even werd er terug verlangd naar die tijd toen Sommige van De Mensen nog luisterde naar De Rede, hun grenzen nog lieten bewaren door Schaamte en hunkerde naar de verhalen van Zingeving. Maar de tijd was nu volledig vervlogen en alles en Iedereen, Niemand en Iemand, Iemand Anders, en Sommige van De Mensen kwamen tot stilstand. En buiten stopte de vogels, zonder hoofdletter, heel eventjes in hun vlucht naar het zuiden. Hun vlucht om de kou van de aan stormende winter te ontvlieden. En toen vlogen ze verder en vonden, onder de maneschijn van de bloed rode maan, net als het leven hun weg. Wie kan zich herinneren welk lied ze floten? Want Sommige van De Mensen waren niet meer. Iemand Anders was vergeten de tijd te nemen om te luisteren. Iemand was al decennia doof. En Niemand was voor eeuwig verloren in niemandsland.